سیرت صبح

آرگو ، را دیدم . البته به دلیل مشغله کمی دیرتر از دیگران . اما باز هم کوهی از غصه دلم را فشرد . نه از این باب که آرگو توانسته است  تاثیری در نگاه ام به جامعه ، انقلاب و امام عزیزمان بگذارد بلکه به  این جهت که علی رغم تمامی ضعفها و دروغ های موجود در فیلم ، آرگو را روایتی محکم و استوار و تاثیر گذار در  القای برتری آمریکا دیدم . آمریکایی که ده ها سال است بی درنگ به سلطه گری، چپاول منابع ملتها و کشتار بی گناهان مشغول و از این طریق به قدرت اقتصادی سیاسی و علمی دنیا رسیده است اکنون فیلمی می سازد که پس از دیدن آن ، می خواهی برای قهرمانانش دست بزنی و تشویقشان کنی . همین آمریکا که عاطفه و انسانیت را در تمامی دنیا به سیخ کشیده است ، فیلمی می سازد که پس از دو ساعت تماشای آن در پایان فیلم از شدت میهن پرستی و عواطف موجود در آن ، موهای تنت سیخ می شود . حال اگر هزاران نفر همچون نادر طالب زاده ما از آن بد بگویند و مسخره اش کنند باز هم متاسفانه باید گفت فیلم کار خودش را کرده است و چهره ای زشت ، خشن ، بی منطق و بی ادب از ملت ایران نمایش داده است . ضعفهای موجود در فیلم از منظر فضاسازی بی شک مخاطب ایرانی را آزار می دهد چرا که هیچکدام از فضاهای عمومی و خصوصی که در ایران آرگو  دیده می شود واقعا ذهن مخاطب ایرانی ساکن ایران را اقناع نمی کند . تصاویر مربوط به لانه جاسوسی و بازیابی اطلاعات آن به شدت مضحک است . خیابانها و بازارش ، ایرانی نیست و نحوه پوششها و  حرکت چندنفری آخوندها در خیابان در هر سکانس ، از باورپذیری آن برای مخاطبان ایرانی می کاهد . انقلابیهایش در نگاه مخاطب ایرانی اصلا به انقلابیون شبیه نیستند و حتی صدای اذان و گنبد مساجدش هم ایرانی نیست و  .... اما نباید فراموش کرد فیلم برای مخاطب جهانی ساخته شده است . همان مخاطبی که این روزها چشم بسته و بدون تحقیق ، ایران را مرکز سلاح هسته ای دنیا می پندارد و اسرائیل و آمریکا را ناجی دنیا . همان مخاطبی که با فرهنگ سازی سینماگران هالیوود ، حتی در اتفاقات طبیعی دنیا همچون خسوف و کسوف هم به دست داشتن دولت آمریکا در آن شک می کند و همه اتفاقات بزرگ را در سایه فناوری کشورهای پیشرفت جستجو می کند.

آرگو ، فیلم هیجان انگیزی است که حرف خود را با قدرت به مخاطب القاء می کند . آرگو به آسانی ایرانیان انقلابی را مردان و زنانی عصبانی و خشک مغز نشان می دهد که حتی بی دلیل اطراف ماشینهای عبوری را می گیرند وبر سقف و شیشه های آن می کوبند و شعار ((شاه باید برگردد ، اعدام باید گردد )) سر می دهند. آرگو توانسته است ماموران سپاه را در حال هوسرانی و تماشای تصاویر مبتذل در انتهای فیلم نشان دهد . توانسته است مامور سیا را در جایگاه دلسوز برای ملت ناراضی از انقلاب ایران نشان دهد آنجا که اشک ریختن کودکی در فرودگاه را به تصویر می کشد هنگامی که پدرش را بی دلیل(به گفته مادر دخترک) بازداشت می کنند . همه اینها بماند که فیلم چه کارهایی توانسته بکند اما این موضوع باید مورد توجه قرار گیرد که آمریکا و بخصوص کارگردانان هالیوود توانسته اند همچون سلطه نظامی و اقتصادی و سیاسی و علمی بر دنیا ، هدایت افکار عمومی را نیز از طریق سلاح قدرتمند و موثر سینما بر عهده بگیرند . همان سلاحی که سینما گران ما از آن برای کوبیدن دولت و ملت خود در عرصه های جهانی بهره برده اند . فیلمهای آمریکایی حتی اگر در انتقاد از دولتمردان شان ساخته شوند باز هم نمایانگر غرور ملی و پایبندی به اصول اخلاقی در آمریکا هستند و سراسر آن شعائر آمریکایی و نمادهای مورد احترام آمریکائیان همچون پرچم و ... را مورد تقدیس و نمایش قرار می دهند . فیلمهای هالیوودی  درکنار استفاده از امکانات فوق حرفه ای ، از عواملی بهره می برند که همه آنها خود را پایبند به اصول تعریف شده دولت آمریکا می دانند . بازیگران ، کارگردانان ، نویسندگان و عوامل پشت صحنه فیلمها تمامی سعی خود را به کار می گیرند تا حتی المقدور سیاستهای دولت خود را به جهانیان دیکته کنند و منافع کشورشان را تامین نمایند .

حال این اوصاف را مقایسه کنید با سینمای ایران که سینمایی است با داعیه اسلامی بودن و انقلابی بودن . مقایسه کنید با نویسندگان ، کارگردانان ، بازیگران و عوامل دیگر سینمایی خودمان . در طول 32 سال گذشته نام ببرید فیلمی را از کارگردانان ایرانی که توانسته باشد سیاستهای نظام اسلامی را برای دنیا تبیین کند . کدام یک از کارگردانان ایرانی افتخار می کند به اینکه نام او به عنوان کارگردان حکومتی سر زبانها بیافتد بجر افرادی همچون س ـ م که صدا و سیما و سینما مرکز چپاول آنها از بیت المال است سالی چند سریال و فیلم به صورت فله ای با داستانهای بچگانه تولید می کنند با دوربین عکاسی فیلم برداری می کنند و شعور ملت را به بازی می گیرند ؟ ! کدامیک از بازیگران ما در اتفاقات حساس جامعه بی غرض و مرض پای انقلاب و اسلام ایستاد و به این ایستادگی افتخار کرد ؟  نمی توان به همین راحتی آرگو را مورد تمسخر قرار داد در صورتی که در طول عمر هنری خویش یک فیلم ساخته باشیم که ارزش یک بار دیدن هم نداشته باشد ! نمی شود آرگو را از فیلم 300 پائین تر و ...تر بدانیم در صورتی که فیلم های خودمان سراسر خودباختگی و ذلت است و تنها موضوع مورد توجه کارگردانان ما شده است دو همسری و سه همسری و ... . سینمای ایران ساخته و پرداخته ی مدیرانی است که هیچکدام تعادل در تصمیم گیری و تعهد در انقلابی گری از خود نشان نداده اند . بودجه های کلان به فیلمهای ضد ایرانی می دهند و از طرح های میلیاردی بی اثر حمایت می کنند . صدا و سیما و سینما پر شده است از عوامل اپوزیسیون که به این امر افتخار می کنند و شبکه های عنکبوتی بر ضد ملت و نظام تشکیل می دهند . با این وضع باید به هالیوود دست مریزاد گفت . هالیوود برای مخاطبان سراسر دنیا با داستانهای اساطیری و تاریخی و معاصر خود آن کشورها فیلم تولید می کند و سرآخر کشور امریکا را عامل همه اتفاقات خوب داستان می کند و کارگردانان ایران با این همه تاریخ درخشان و دلیرمردی مردانش ، فیلم (( یک خانواده محترم)) را می زاید . سینمای ایران با همه ادعاهای عوامل ریز و درشتش در منجلاب سکس باقی مانده و روز به روز در آن بیشتر فرو می رود .

جا دارد به صورت ویژه فکری برای تغییر ساختار داستانی و نویسندگی سینمای ایران صورت پذیرد . آرگو محک خوبی است برای عوامل سینمایی خودمان که کلاه خود را قاضی کنند . وقتی ما پس از 32 سال از افتخاراتمان هیچ نگفتیم و هیچ نساختیم ، دشمن حق پیدا می کند با تمسخر بزرگترین انقلاب تاریخ ، افتخارات آن را به نام خود ثبت کند .