سومین جشنواره مجسمه های شنی در سواحل دریای خزر و درشهر های ساری و بابلسر برگزار شد . هر چند در این دوره از جشنواره بخشی با موضوع دفاع مقدس گنجانده یا به بیان درست تر چپانده شده بود اما این مانع از سالم بودن و مورد تایید بودن آن نیست .
بگذارید توضیحی در خصوص کارهای فرهنگی در بابلسر داده شود با این فرض که اکثر شهر های کشور نیز از این توضیح مبرا نیستند . معمولا اینگونه است که برای اجرای برنامه های فرهنگی بودجه هایی اختصاص می یابد ، اما نحوه توزیع این بودجه به گونه ای پراکنده شده است که دستیابی به آن در اکثر مواقع مشکل می نماید . برای مثال اگر جمعی قصد برگزاری یک مسابقه قرآنی نماید از طریق سازمان تبلیغات ، اداره ارشاد ، شورای شهر ، اداره اوقاف ، کانونهای مساجد (که باز هم به اداره ارشاد متصل است ) و ... می تواند بودجه هایی را جذب نماید و به اصطلاح هر کس زرنگ تر و دارای روابط عمومی بابلاتری با این ارگانها باشد می تواند این بودجه را جذب نماید در صورتیکه همین گستردگی و سردرگمی موجب هدر رفتن بسیاری از بودجه ها می شود با ذکر این مطلب که مدیریت ارگانهای ذکر شده نیز بعضا بدون دید فرهنگی انتخاب شده و پاسخگوی نیاز نسل کنونی نیستند. این توضیح از آن رو گفته آمد که برای برگزاری امور فرهنگی مناسب معمولا بودجه درستی اختصاص داده نمی شود در صورتیکه در اجرای طرحهای ناصواب و بی فایده هیچ حساسیتی از طرف مسئولان وجود نداشته و به صرف نظرات و طرح های روشنفکرانه و دور از فرهنگ اصیل ایرانی اسلامی برخی هنرمندان ، بودجه های کلان و بی حساب اختصاص می یابد . سئوال اینجاست برای دریافت بودجه های کلان فرهنگی باید چگونه بود؟ شاید درک ما بدانجا نرسد و هنوز با فرهنگ غرب همراه نشده ایم و هنرمندان را درک نمی کنیم ؟ اصلا هنر چیست و هنرمند کیست ؟ هنرمند فقط به گیس و ریش بلند کردن و کلاه کج گذاشتن و لباس هچل هفت پوشیدن و نوع خاصی راه رفتن و با هر محرم و نامحرمی لاس زدن و با سیگار قبلی سیگار جدید روشن کردن و به زمین و زمان فحش دادن و ایرانیان را عقب مانده دانستن و تفکرات غربی را با زبان فارسی اشاعه دادن و هزار و یک غلط دیگر کردن است ؟ آیا در این دولت هم باید بر حضور خود فروشان و افراد منحط و بی غیرت اتکاء شود و هنرمندان واقعی را به خون دل خوردن سپرد؟
بیایید به قول دیگران احساسات را دخیل نکنیم و منطقی حرف بزنیم .
جشنواره مجسمه های شنی در بابلسر به اذعان تمامی آنانی که از این رویداد بازدید کرده اند نمایشگاه فوق العاده ای از حضور دختران 16 ، 17 ساله ایرانی بود . دخترانی که هتک حرمت را بدانجا رسانده بودند که در انظار عمومی با پسرانی که با هم از ناکجاآباد برای شرکت در این جشنواره آمده بودند دست می داند و خوش و بش می کردند. دخترانی که با بی غیرتی خود حجاب و دین را به تمسخر گرفته بودند. آنهایی که اگر فشار افکار عمومی نبود برایشان انجام خیلی کارهای دیگر در ساحل دریا متصور بود. به گفته یکی از مسئولان جشنواره دختران و پسرانی که برای شرکت در جشنواره درخواست داده بودند اصرار فراوانی داشتند تا در یک سوئیت مستقر شوند و یک هفته ای را که جشنواره برگزار می شود خوش باشند . حتی در جشنواره سال گذشته مجسمه های شنی که در بابلسر و رامسر برپا شد یک دختر و پسر تا آخرین لحظه و حتی با اصرار مسئولان جشنواره حاضر به جدایی از یکدیگر و اسکان در دو اتاق مجزای هتل محل استقرا نشده و در آخر بیرون از هتل چادر مسافرتی برپا کردند و در آن مستقر شدند تا جایی که مسئولان جشنواره خود مجبور به برخورد با آنان و تماس با پلیس و اخراج آنان از جشنواره شدند. راستی یک عقل سالم برگزاری چنین جشنواره ای را تایید می کند ؟ آیا هنوز زمان آن نرسیده است که اداره فرهنگ و ارشاد ((اسلامی!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!)) از فسادکده ای که در دورانهای گذشته پایه ریزی شده به در آید و هنر واقعی را در هنرمندان متعهد و بی ادعا جستجو کند ؟ آیا واقعا در میان جوانان کشور و دانشجویان و طلاب و هیئتی های کشور انسانهای متفکر و هنرمند متعهد کم یافت می شود؟
بی شک مسئولان اداره فرهنگ و ارشاد ((اسلامی!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!)) مازندران و کشور باید پاسخگوی مردم و خداوند متعال باشند . چسبیدن به صندلی و حقوقهای گزاف ارزش آتش قیامت را ندارد و روزی همه این ملاعب و شهوات به باد خواهد رفت .
دولت نهم که با رویکردی انقلابی در تمامی زمینه ها پا به عرصه حکومت گذارد و شخصیت منحصر به فرد دکتر احمدی نژاد نیز یکی از امتیازات آن است می بایست همانگونه که رهبر فرزانه انقلاب فرمودند اهتمام بیشتری در امور فرهنگی داشته باشد و آن را یکی از اصلی ترین سرفصلهای کاری خود قرارب دهد.
در این زمان زیرکی در آن است که با تمامی ابزارهای در دست به مبارزه با شبیخون فرهنگی برخیزیم و یا حداقل آنکه مبالغ چند میلیونی را سگ خور نکرده و با برگزار جشنواره های در پیت آنهارا هدر ندهیم . شاید اگر مسئولان بدانند در شهرستان ها برای برپایی یک مراسم مذهبی ، قرآنی و یا یادواره های شهداء چه مشکلات و کمبودهایی وجود دارد ، اینگونه به حیف و میل اموال ملت نمی پرداختند.
در پایان غم انگیزترین واقعه جشنواره را میتوان بخش دفاع مقدس آن دانست که جدای از طراحان و مجریان این بخش وضعیت پوشش آنها ، مجسمه های ساخته شده نیز هیچ ارتباطی با دفاع مقدس نداشته و تنها عامل توجیه برگزاری چنین پارتی ذلت باری گشته بود.
