اصولا ما با غم زاده مي شويم و با غم مي ميريم هر چند كه در دين ما براي شادي جايگاهي قرار داده شده است به گونه اي كه در زمان پيامبر اكرم صلي الله عليه و آله نيز جشنها و شاديها بر محور مساجد رونق داشته و فرهنگ شده بود.
امشب وقتي خبر گزارش البرادعي و بسته شدن پرونده هسته اي را شنيديم به فكر فرو رفتم كه مگر در تاريخ يك ملت چند بار چنين عظمتي رخ مي دهد و چند بار پيروزي و شادي اينچنيني نصيبش مي شود كه همه عين خيالشان نيست و در خانه نشسته اند و تخمه مي شكنند. شايد هنوز اوج اين افتخار و قدرت را درك نكرده ايم و يا آنكه محركهاي شادي و سرور در جامعه وظيفه شناسي را پشت گوش انداخته اند ، يا شايد دوباره بايد يك عده جوان ، كار احمدي نژادي خود را آغاز كنند و با پخش گل و شيريني و ... فضاي جامعه را متحول نمايند اما با كدام پول ، اين بر و بچه ها از بس دُنگي پول داده اند و هيئت و مراسم و جشن و عزا و ستاد احمدي نژاد و ... را گردانده اند پشتشان خم شده است .
جا دارد فرهنگ جشن و پايكوبي توسط مسئولان فرهنگي كه كماكان در سستي و خواب آلودگي بسر مي برند ، در جامعه تسري يابد و دولت اصولگرا حداقل براي باقي ماندن لذت اين پيروزي بزرگ زير زبان ملت بزرگ ، كه با تلاش بي وقفه همه مسئولان و دلسوزان ، بدست آمده است ، مي توانست يك روز را بعنوان روز جشن سراسري اعلام و با برنامه هاي مفرح و جشنهاي به ياد ماندني ، تاريخ را روسفيد كنند و ملت را نيز كمي از گرفتاريها و سختيهاي روزمره جدا سازند كه اين ملت قدر زحمات دولتمردان و دلسوزان خود را همواره با حضور به موقع و آتشين خود در صحنه هاي مختلف دانسته است .
هرچند شايد اين پيروزي كم تر از پيروزي در جنگ تحميلي ۸ ساله نباشد و ميتوان كوشيد شادي بزرگي را به تناسب آن هشت سال غم و پرپر شدن جوانان عزيز ملت ، اكنون سامان دهيم .اما اين روزها حال و هواي اربعيني حسين عليه السلام دلها را مجروح غمگين ساخته است و بايد گريست در مظلوميت آن جلوه استقامت و ايثار .
پس بايد ايستاد و به دوردستها خيره ماند و هرروز آماده جانفشاني در راه آن امام و فرزندان و يارانش بود.
